അമേരിക്കയിലെ മലയാളി സമൂഹത്തിൽ കാലത്തിനനുസൃതമായ വലിയൊരു ജനസംഖ്യാ മാറ്റവും സാംസ്കാരിക വഴിതിരിവുമാണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ദശാബ്ദങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കുടിയേറിയ ആദ്യ തലമുറ പ്രവാസികൾ ഇന്ന് സബർബൻ നഗരങ്ങളിലെ വീടുകളിൽ വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുമ്പോൾ, പൂർണമായും അമേരിക്കൻ സംസ്കാരത്തിൽ വളർന്നുവരുന്ന മൂന്നാം തലമുറ കേരളത്തിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏറെ അകന്നു കഴിഞ്ഞു. പ്രവാസി കുടുംബങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഈ തലമുറവ്യത്യാസം ഭാഷാപരമായ തടസ്സങ്ങൾക്കും ആശയവിനിമയ വിടവുകൾക്കും കാരണമാകുന്നുണ്ട്.
മക്കൾ ജോലിക്കും ഉപരിപഠനത്തിനുമായി ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മാറുന്നതോടെ അമേരിക്കൻ സബർബൻ വീടുകൾ മുതിർന്ന തലമുറയ്ക്ക് ഏകാന്തതയുടെ തടവറകളായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. പൊതുഗതാഗത സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവും സ്വന്തമായി വാഹനം ഓടിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയും അവരുടെ ഒറ്റപ്പെടൽ കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കുന്നു. പരമ്പരാഗത ശീലങ്ങളും ഭക്ഷണക്രമവും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്താൽ പല മുതിർന്നവരും വെസ്റ്റേൺ കെയർ ഹോമുകളിലേക്ക് മാറാൻ മടിക്കുമ്പോൾ, മലയാളി കേന്ദ്രീകൃത പരിചരണ കേന്ദ്രങ്ങളുടെ കുറവ് പ്രതിസന്ധി ആഴത്തിലാക്കുന്നു.
കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥിതികളിൽ നിന്ന് അമേരിക്കൻ ന്യൂക്ലിയർ കുടുംബ മാതൃകയിലേക്ക് സമൂഹം ചുവടുമാറുമ്പോൾ, മുതിർന്നവരുടെ സംരക്ഷണവും ഏകാന്തതയും ഗൗരവമേറിയ ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നമായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. സംഘടനകളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മലയാളം പാഠശാലകളും യൂത്ത് പ്രോഗ്രാമുകളും വഴി യുവതലമുറയെ സംസ്കാരത്തോട് അടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പല കുട്ടികൾക്കും ഇതൊരു ബാധ്യത മാത്രമായി മാറുന്നതാണ് അവസ്ഥ.
