പതിറ്റാണ്ടുകളായി അമേരിക്ക ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ലളിതമായ ഒരു വാഗ്ദാനം വെച്ചുനീട്ടി: ഇവിടെ വരിക, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുക, നിങ്ങൾക്ക് മികച്ചൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാം. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ അത് വിശ്വസിച്ചു.

1970-ൽ വെറും 96 ലക്ഷം വിദേശികളായിരുന്നു അമേരിക്കയിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഇത് ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 4.7% മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ യു.എസ് സെൻസസ് ബ്യൂറോയുടെ കണക്കനുസരിച്ച്, 2024 ആയപ്പോഴേക്കും ഈ സംഖ്യ ഏകദേശം 5 കോടിയായി (50 മില്യൺ) ഉയർന്നു. അരനൂറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ അമേരിക്കയിലെ വിദേശ ജനസംഖ്യ അഞ്ചുമടങ്ങിലധികമായി വർദ്ധിച്ചു. ഈ വളർച്ച ഏതെങ്കിലും ഒരു വിസ പ്രോഗ്രാമിന്റെയോ ഒറ്റപ്പെട്ട കുടിയേറ്റ തരംഗത്തിന്റെയോ ഫലമായിരുന്നില്ല. കുടുംബങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുചേർക്കൽ, സർവ്വകലാശാലകൾ, ജോലികൾ, സ്ഥിരതാമസം, പൗരത്വം എന്നിവ കേന്ദ്രീകരിച്ച് കുടിയേറ്റത്തിനായി വലിയൊരു അന്തരീക്ഷം തന്നെ അമേരിക്ക സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു. കുടിയേറ്റ സമൂഹങ്ങൾ വളർന്നതോടെ, അടുത്ത തലമുറയ്ക്കും അങ്ങോട്ടേക്ക് എത്തുവാൻ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായി.

“അമേരിക്കയുടെ ആകർഷണം എന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു ഇമിഗ്രേഷൻ നിയമം മാത്രമല്ല,” ലോക്വസ്റ്റ് (LawQuest) മാനേജിംഗ് പാർട്ണറായ പൂർവി ചോത്താനി പറയുന്നു. “വലിയ തൊഴിൽ വിപണി, ലോകോത്തര സർവ്വകലാശാലകൾ, വിശ്വസനീയമായ നിയമസംവിധാനം, താത്കാലിക വിസയിലുള്ളവർക്ക് സ്ഥിരതാമസത്തിനും പൗരത്വത്തിനും വഴിയൊരുക്കുന്ന കൃത്യമായ കുടിയേറ്റ ഘടന എന്നിവയുടെ സംയോജനമാണത്.”

Immigration.com-ന്റെ മാനേജിംഗ് അറ്റോർണിയായ രാജീവ് ഖന്ന ഇതിന്റെ ആകർഷണത്തെ കൂടുതൽ ലളിതമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു: “ആളുകളെ ഇങ്ങോട്ട് ആകർഷിച്ചത് ‘ശ്രമിക്കാനുള്ള അനുമതിയാണ്’.”

ജനങ്ങൾക്ക് കുടിയേറാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം എന്നതിലുപരി, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ കുടിയേറാൻ സ്വപ്നം കാണുന്ന ഒരു രാജ്യമായി അമേരിക്ക മാറിയതിന്റെ പ്രധാന കാരണവും ഇതായിരിക്കാം.

അതിഥികളുടെ പട്ടിക തിരുത്തിയ നിയമം

ഇതിന്റെ ആധുനിക ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത് 1965-ലാണ്. അതുവരെ രാജ്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ക്വാട്ട സമ്പ്രദായമായിരുന്നു യു.എസ് പിന്തുടർന്നിരുന്നത്. 1965-ലെ ഇമിഗ്രേഷൻ ആന്റ് നാഷണാലിറ്റി ആക്റ്റ് ഭേദഗതികൾ ഈ രീതി അവസാനിപ്പിക്കുകയും കുടുംബബന്ധങ്ങൾക്കും കഴിവുകൾക്കും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുകയും ചെയ്തു.

“ഇതാണ് ഇതിന്റെ അടിത്തറ,” ഖന്ന പറഞ്ഞു. “ഇന്നത്തെ കുടിയേറ്റ ജനസംഖ്യയുടെ സവിശേഷതകൾ പരിശോധിച്ചാൽ അതിന് പിന്നിൽ ഈ നിയമമാണെന്ന് കാണാം.”

പിന്നീടുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളിൽ ഇതിന്റെ ഫലങ്ങൾ വ്യക്തമായി. യൂറോപ്പിൽ നിന്നുള്ള കുടിയേറ്റത്തിന് പകരം ഏഷ്യ, ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചു. 1990-ലെ ഇമിഗ്രേഷൻ ആക്റ്റ് തൊഴിലധിഷ്ഠിത കുടിയേറ്റത്തിന് കൂടുതൽ അവസരങ്ങൾ നൽകിയതോടെ ഈ വാതിലുകൾ വീണ്ടും തുറക്കപ്പെട്ടു.

കുടിയേറ്റം കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നതിൽ കുടുംബങ്ങൾ വഴിയുള്ള കുടിയേറ്റം നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. “കുടുംബബന്ധങ്ങൾ വഴിയുള്ള കുടിയേറ്റം നിയമ വ്യവസ്ഥയുടെ സുപ്രധാന ഭാഗമായി മാറുകയും അത് വലിയൊരു ശൃംഖല സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു,” ചോത്താനി പറഞ്ഞു. ബന്ധുക്കൾക്ക് അപേക്ഷ നൽകാനുള്ള നിയമപരമായ അവകാശത്തിന് പുറമെ, പുതിയതായി എത്തുന്നവർക്ക് താമസസ്ഥലം, ജോലി, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവ കണ്ടെത്തുന്നതിന് ഈ ശൃംഖലകൾ ഏറെ സഹായിച്ചു. “നിയമം സ്വയം വളരുന്ന ഒരു സംവിധാനത്തെ നിർമ്മിച്ചെടുത്തു,” ഖന്ന കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

ഒരാൾക്ക് പുറകെ മറ്റൊരാൾ

ഇത്തരത്തിൽ ഒന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് വളരുന്ന ശൃംഖല അമേരിക്കയുടെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടങ്ങളിലൊന്നായി മാറി.

ഒരു കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം കുടിയേറുന്നയാൾ താമസസ്ഥലം, ജോലി, വിദ്യാഭ്യാസം, നിയമങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം സ്വയം കണ്ടെത്തി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ രണ്ടാമത് എത്തുന്നയാൾക്ക് സഹായത്തിനായി ഒരാളുണ്ടാകും.

ന്യൂയോർക്ക്, കാലിഫോർണിയ, ടെക്സസ്, ന്യൂജേഴ്‌സി തുടങ്ങിയ ഇടങ്ങളിൽ കുടിയേറ്റ സമൂഹങ്ങൾ വളർന്നതോടെ, പുതിയതായി എത്തിയവർക്ക് ആവശ്യമായ സഹായങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും ജോലിസാധ്യതകളും മുൻപേ എത്തിയവർ ഒരുക്കിയിരുന്നു.

“ഏത് സർവ്വകലാശാലയ്ക്കാണ് മികച്ച പ്ലേസ്‌മെന്റ് ഉള്ളത്, ഏതൊക്കെ തൊഴിൽദാതാക്കളാണ് H-1B വിസ നൽകുന്നത്, ഏത് അഭിഭാഷകനെ സമീപിക്കണം എന്നതൊക്കെ മുൻപേ എത്തിയ ബന്ധുക്കൾ പറഞ്ഞുതരും. ഈ അറിവിന് ഒരു ഗവൺമെന്റ് ബ്രോഷറിനേക്കാൾ മൂല്യമുണ്ട്,” ഖന്ന വ്യക്തമാക്കി.

ഇത് കുടിയേറ്റത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വശങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചു. തീരുമാനം വെറുമൊരു ശമ്പളത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നില്ല; ബന്ധുക്കൾ അവിടെയുണ്ടോ, സമാന യോഗ്യതയുള്ളവർക്ക് അവിടെ ജോലി ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതെല്ലാം ഘടകങ്ങളായി. ഓരോ കുടിയേറ്റക്കാരനും അടുത്തതായി വരുന്നയാളുടെ ആശങ്കകളെയും സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകളെയും കുറച്ചു.

‘അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം’ വളരുന്നു

മറ്റ് സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളും മികച്ച കുടിയേറ്റ സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കാനഡയും ഓസ്‌ട്രേലിയയും വൈദഗ്ധ്യമുള്ളവരെ ആകർഷിച്ചപ്പോൾ, ജർമ്മനിയും ബ്രിട്ടനും അന്താരാഷ്ട്ര തൊഴിലാളികളുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട കേന്ദ്രങ്ങളായി.

എന്നാൽ എതിരാളികൾക്ക് പെട്ടെന്ന് അനുകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്ന് അമേരിക്ക കെട്ടിപ്പടുത്തു: അതിന്റെ ‘വലിപ്പം’.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ഇന്റർനാഷണൽ മൈഗ്രന്റ് സ്റ്റോക്ക് 2024 റിപ്പോർട്ട് അനുസരിച്ച്, 2024-ൽ അമേരിക്കയിൽ 5.24 കോടി അന്താരാഷ്ട്ര കുടിയേറ്റക്കാരുണ്ട്. ജർമ്മനിയിൽ ഇത് 1.68 കോടിയും, കാനഡയിൽ 88 ലക്ഷവും, ഓസ്‌ട്രേലിയയിൽ 81 ലക്ഷവുമാണ്.

അമേരിക്ക നിർമ്മിച്ച കൂറ്റൻ കുടിയേറ്റ ശൃംഖല

(ഉറവിടം: UN DESA, ഇന്റർനാഷണൽ മൈഗ്രന്റ് സ്റ്റോക്ക് 2024)

ജനസംഖ്യാനുപാതികമായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ കുടിയേറ്റക്കാരുള്ള രാജ്യം അമേരിക്കയല്ല (ഓസ്‌ട്രേലിയക്കും കാനഡയ്ക്കുമാണ് ഉയർന്ന നിരക്കുള്ളത്). എന്നാൽ ഈ ശൃംഖലയുടെ ആകെ വലിപ്പമാണ് അമേരിക്കയുടെ പ്രധാന കരുത്ത്.

“അമേരിക്കയുടെ നേട്ടം എന്നത് കാലങ്ങളായി കൈവരിച്ചതാണ്,” ചോത്താനി പറയുന്നു. “പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള പൂർവ്വവിദ്യാർത്ഥി ശൃംഖലകൾ, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, പ്രവാസി സംഘടനകൾ, മൂലധന വിപണി, ആഗോളതലത്തിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട കമ്പനികൾ എന്നിവയെല്ലാം പരസ്പരം സഹായിക്കുന്നു.”

ഇന്ത്യക്കാർക്ക്, സ്വപ്നം തുടങ്ങിയത് ക്യാമ്പസുകളിൽ നിന്ന്

ഈ സംവിധാനം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന് ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് ഇന്ത്യ.

‘ഓപ്പൺ ഡാറ്റാ 2025’ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, 2024-25 അധ്യയന വർഷത്തിൽ 3,63,019 ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികളാണ് യു.എസ് കോളേജുകളിലും സർവ്വകലാശാലകളിലുമായി പഠിക്കുന്നത്. ഇതോടെ അമേരിക്കയിലെ വിദേശ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിൽ ഇന്ത്യക്കാരായി. ആകെ 11.8 ലക്ഷം അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർത്ഥികളാണ് ആ വർഷം അവിടെ പഠിച്ചത്.

ഒരു ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥിയെ സംബന്ധിച്ച് കുടിയേറ്റത്തിനുള്ള ആദ്യപടിയാണ് വിദ്യാഭ്യാസം. സ്ഥിരമായി താമസം മാറുന്നത് വലിയൊരു തീരുമാനമാണെങ്കിൽ, ബിരുദാനന്തര ബിരുദത്തിന് ചേരുന്നത് കൂടുതൽ വ്യക്തതയുള്ള ആദ്യപടിയാണ്.

അവിടെനിന്ന് അവർക്ക് പ്രൊഫഷണൽ ശൃംഖലകൾ ഉണ്ടാക്കാനും തൊഴിൽ വിപണിയിൽ പ്രവേശിക്കാനും പ്രാക്ടിക്കൽ ട്രെയിനിംഗിൽ നിന്ന് വർക്ക് വിസയിലേക്കും പിന്നീട് സ്ഥിരതാമസത്തിലേക്കും മാറാനും സാധിക്കുന്നു.

“അമേരിക്കൻ സർവ്വകലാശാലകൾ അവിടത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രതിഭകളെ കണ്ടെത്താനുള്ള വഴിയാണ്,” എന്ന് ചോത്താനി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. എങ്കിലും വിദ്യാർത്ഥിയിൽ നിന്ന് തൊഴിലാളിയാകുന്നതും സ്ഥിരതാമസം ലഭിക്കുന്നതും സ്വയം സംഭവിക്കുന്നതല്ലെന്നും അതിന് വ്യത്യസ്ത നിയമപരമായ യോഗ്യതകൾ ആവശ്യമാണെന്നും അവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇന്ത്യക്കാരുടെ വിസ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഖന്ന പറയുന്നു: “F-1, H-1B, ഗ്രീൻ കാർഡ് എന്നിവ വെറുമൊരു വഴി മാത്രമല്ല, അത് തന്നെയാണ് പ്രധാന പാത.” യു.എസ്.സി.ഐ.എസ് (USCIS) കണക്കുകൾ ഇത് ശരിവെക്കുന്നു; 2024 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ അനുവദിച്ച H-1B വിസകളിൽ 71 ശതമാനവും ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ചവർക്കായിരുന്നു.

സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളുടെ നട്ടെല്ലായ കുടിയേറ്റക്കാർ

പല വൈദഗ്ധ്യമുള്ള കുടിയേറ്റക്കാർക്കും അമേരിക്കയുടെ ഇമിഗ്രേഷൻ സിസ്റ്റം അത്ര ലളിതമായിരുന്നില്ല. നിയമനടപടികൾ പലപ്പോഴും മന്ദഗതിയിലുള്ളതും അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. എങ്കിലും സാമ്പത്തിക അവസരങ്ങൾ വലുതായതിനാൽ ആളുകൾ അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് തുടർന്നു.

“H-1B വിസ എന്നത് ഒരു സംരംഭക വിസയായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അത് സംരംഭകർക്കുള്ള ഒരു പരിശീലനക്കളരിയായി പ്രവർത്തിച്ചു,” എന്ന് ഖന്ന വാദിക്കുന്നു.

നാഷണൽ ഫൗണ്ടേഷൻ ഫോർ അമേരിക്കൻ പോളിസിയുടെ 2026 ജൂണിലെ പഠനം ഇത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. അമേരിക്കയിലെ 775 ശതകോടി ഡോളർ മൂല്യമുള്ള സ്വകാര്യ കമ്പനികളിൽ (Unicorns) 455 എണ്ണവും (59%) സ്ഥാപിച്ചത് കുടിയേറ്റക്കാരോ അവരുടെ പങ്കാളികളോ ആണ്. ഇതിൽ 96 കമ്പനികൾക്ക് പിന്നിൽ ഇന്ത്യക്കാരായ സ്ഥാപകരാണുള്ളത്. അതായത്, ഈ സംരംഭകരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ആദ്യം വിദ്യാർത്ഥികളായോ തൊഴിലാളികളായോ ആണ് രാജ്യത്തേക്ക് എത്തിയത്.

ലക്ഷ്യം വെറുമൊരു ശമ്പളം മാത്രമായിരുന്നില്ല

താല്കാലിക തൊഴിൽ സംവിധാനത്തിന് മികച്ച ശമ്പളം നൽകാൻ സാധിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞത് സ്ഥിരതാമസത്തിനും പൗരത്വത്തിനുമുള്ള സാധ്യതകളാണ്.

“സ്ഥിരതാമസത്തിൽ നിന്ന് പൗരത്വത്തിലേക്കുള്ള വഴി കുടിയേറ്റക്കാർക്ക് ആ രാജ്യത്ത് വലിയ നിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്താനുള്ള പ്രചോദനം നൽകുന്നു: കരിയർ, ബിസിനസ്സ്, കുടുംബം, സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ പടുത്തുയർത്താൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു,” ചോത്താനി പറഞ്ഞു. പൗരത്വമാണ് ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തെന്ന് ഖന്ന വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇത് കുടിയേറ്റക്കാരുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുള്ളവരുടെ ചിന്താഗതിയെ മാറ്റിമറിച്ചു. വാഗ്ദാനം വെറുമൊരു വിദേശ ജോലിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകാനുള്ള സാധ്യതയായിരുന്നു. ഗ്രീൻ കാർഡിനായി നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ് നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടും ഇന്ത്യക്കാർ അമേരിക്കയെ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് കാരണമിതാണ്. “ആളുകൾ ഇപ്പോഴും വരുന്നത് അവിടത്തെ അവസരങ്ങളുടെ ഭംഗി കൊണ്ടാണ്, അല്ലാതെ കാത്തിരിപ്പിലെ താമസം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടല്ല,” ചോത്താനി പറഞ്ഞു. ഖന്നയും ഇത് ശരിവെക്കുന്നു: “അവർ ഗ്രീൻ കാർഡിനായി മാത്രമല്ല കാത്തിരുന്നത്, മികച്ച അവസരങ്ങൾക്കും മികവിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു.”

സ്വപ്നങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന പ്രചാരകരായി മാറിയ കുടിയേറ്റക്കാർ

അമേരിക്കൻ സിനിമകൾ, ടെലിവിഷൻ, സംഗീതം, സർവ്വകലാശാലകൾ, കമ്പനികൾ എന്നിവ അമേരിക്കയ്ക്ക് വിദേശത്ത് വലിയ പ്രശസ്തി നൽകി. അവിടെ പോയിട്ടില്ലാത്തവർ പോലും ന്യൂയോർക്കും കാലിഫോർണിയയും ഹാർവാർഡും സ്റ്റാൻഫോർഡും സിലിക്കൺ വാലിയും അറിഞ്ഞു.

എന്നാൽ കാലക്രമേണ കുടിയേറ്റക്കാർ തന്നെ അമേരിക്കൻ സ്വപ്നത്തിന്റെ പ്രചാരകരായി മാറി.

കാലിഫോർണിയയിലുള്ള ബന്ധുവിന് സർവ്വകലാശാലയിൽ എങ്ങനെ അപേക്ഷിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞുതരാൻ സാധിക്കും. ന്യൂജേഴ്‌സിയിലുള്ള ഒരാൾക്ക് താമസസൗകര്യം നൽകാനാകും. ടെക്സസിലെ ഒരു എഞ്ചിനീയർക്ക് ഏത് കമ്പനിയാണ് ആളെ എടുക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാക്കാനാകും. അമേരിക്കൻ പോപ്പ് സംസ്കാരത്തിലൂടെ മാത്രമല്ല, കുടുംബങ്ങളിലൂടെയും സുഹൃത്തുക്കളിലൂടെയും ഈ സ്വപ്നം പ്രചരിച്ചു.

നിയമം കവാടങ്ങൾ തുറന്നപ്പോൾ, ജോലിയും സർവ്വകലാശാലകളും അതിലേക്ക് നടക്കാനുള്ള വഴിയും കാരണവും നൽകി.

നിയമങ്ങളേക്കാൾ വലുതായി മാറിയ സ്വപ്നം

അമേരിക്കൻ ഇമിഗ്രേഷൻ സിസ്റ്റം ലളിതമായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ടല്ല ആളുകൾ അങ്ങോട്ട് പോയത്. കടലാസുപണികൾ പതുക്കെയായിരുന്നു, വിസകളുടെ എണ്ണം പരിമിതമായിരുന്നു, ഗ്രീൻ കാർഡിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പ് വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു. എങ്കിലും അറ്റത്തുണ്ടായിരുന്ന അവസരങ്ങൾ വലുതായതിനാൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ശ്രമിക്കാൻ തയ്യാറായി.

അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് നിലവിലെ ചില ഇമിഗ്രേഷൻ തടസ്സങ്ങൾ ഈ വലിയ ചിത്രത്തെ മാറ്റാത്തത്. അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി അമേരിക്ക ആളുകളെയും സ്ഥാപനങ്ങളെയും കുടിയേറ്റ ശൃംഖലകളെയും സമാഹരിച്ചു. 1970-ൽ 96 ലക്ഷമായിരുന്ന വിദേശ ജനസംഖ്യ 2024 ആയപ്പോഴേക്കും 5 കോടിയായി ഉയർന്നു. അമേരിക്കൻ തൊഴിൽ ശക്തിയിൽ അഞ്ചിലൊന്ന് ഭാഗവും വിദേശികളാണ്. 3,60,000-ത്തിലധികം ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികൾ അവിടെ പഠിക്കുന്നു.

പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ അമേരിക്ക കൈവരിച്ച ഈ ശൃംഖലയെ പെട്ടെന്ന് ആർക്കും തകർക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഖന്ന പറയുന്നു.

ഇതിനർത്ഥം അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ വിജയം നൽകി എന്നല്ല. കുറഞ്ഞ ശമ്പളം, വിവേചനം, ഉയർന്ന താമസച്ചെലവ്, അനിശ്ചിതമായ നിയമപരമായ പദവി എന്നിവയും ആളുകൾ നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, എത്തുന്ന എല്ലാവരും പണക്കാരാകുമെന്നല്ല അമേരിക്ക ലോകത്തെ വിശ്വസിപ്പിച്ചത്, മറിച്ച് അവിടെ എത്തിയാൽ ‘ശ്രമിക്കാനുള്ള അനുമതി’ ലഭിക്കുമെന്നാണ്.

മതിയായ ആളുകൾ ആ അവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയതോടെ, അമേരിക്കയ്ക്ക് ഇനി ആ സ്വപ്നം തനിയെ വിൽക്കേണ്ടതില്ല; അവിടെയുള്ള കുടിയേറ്റക്കാർ തന്നെ അടുത്ത തലമുറയോട് ആ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.