ഇന്ന് അമേരിക്കയിൽ മദർസ് ഡേ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, മിനസോട്ട ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ അമ്മമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കുടിയേറ്റ നയങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രതിഷേധം നടക്കുന്നു. കുട്ടികളെ ഡിറ്റൻഷൻ സെന്ററുകളിൽ പാർപ്പിക്കുന്നതിനെതിരെ ഡോക്ടർമാരും ആക്ടിവിസ്റ്റുകളായ അമ്മമാരും നടത്തുന്ന പോരാട്ടം ദേശീയ ശ്രദ്ധ നേടുകയാണ്.
കുടിയേറ്റ ഏജന്റുമാർ ഭരണഘടനാ അവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നതും അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതും രേഖപ്പെടുത്താനായി സെന്റ് പോൾ നഗരത്തിലെ സാറ ഈ വർഷത്തിന്റെ ആദ്യ മാസങ്ങൾ നീക്കിവെച്ചു. തന്റെ മകനെ സ്കൂളിലാക്കി മടങ്ങുന്നതിനിടെ ഒരു ഫെഡറൽ ഏജന്റിനാൽ റെനി ഗുഡ് കൊല്ലപ്പെട്ട ദിവസം, സാറയും ഏജന്റുമാരാൽ വളയപ്പെട്ടിരുന്നു. തങ്ങളാണ് ‘നല്ലവർ’ എന്ന് അവർ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നഗരത്തിന്റെ മറുഭാഗത്ത് ലിൻസി റിപ്പി എന്ന അമ്മ, പള്ളികളിൽ എത്തി ഭക്ഷ്യസാധനങ്ങൾ നിറച്ച ബോക്സുകൾ വിതരണം ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ക്രൂരമായ കുടിയേറ്റ വിരുദ്ധ നടപടിയായ “ഓപ്പറേഷൻ മെട്രോ സർജ്” കാരണം പുറത്തിറങ്ങാൻ ഭയപ്പെട്ട് വീടുകളിൽ കഴിയുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു ഈ പ്രവർത്തനം.
മിനസോട്ടയിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ നട്ടെല്ലായി മാറിയത് അമ്മമാരാണ്. കുട്ടികളെ സ്കൂളിലെത്തിക്കാനും, ഭക്ഷണം നൽകാനും, കുടിയേറ്റ ഏജന്റുമാരെ നിരീക്ഷിക്കാനും, വാടകയ്ക്കായി പണം കണ്ടെത്താനും അവർ പെട്ടെന്നുതന്നെ ശൃംഖലകൾ രൂപീകരിച്ചു. തന്റെ പിതാവിനൊപ്പം ടെക്സസിലെ ഡിറ്റൻഷൻ സെന്ററിൽ കഴിയേണ്ടി വന്ന അഞ്ചു വയസ്സുകാരൻ ലിയാം റാമോസിന്റെ ചിത്രം വൈറലായതോടെ ഈ നീക്കം ദേശീയ ശ്രദ്ധ നേടി.
പ്രശസ്ത കുട്ടികളുടെ ഷോ അവതാരകയായ മിസ് റേച്ചൽ (റേച്ചൽ അക്യുർസോ), കുട്ടികളെ തടങ്കലിൽ പാർപ്പിക്കുന്നതിനെതിരെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ വലിയ പ്രചാരണം നടത്തി. “ഓരോ കുട്ടിയെയും എന്റെ സ്വന്തം കുട്ടികളെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. അവർ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന കണ്ട് നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന അമ്മമാരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് തകരുന്നു,” അവർ പറഞ്ഞു.
വാഷിംഗ്ടൺ ഡിസിയിലെ ശിശുരോഗ വിദഗ്ധയും അമ്മയുമായ അനിത പട്ടേൽ മറ്റ് രണ്ട് ഡോക്ടർമാരുമായി ചേർന്ന് കുട്ടികളുടെ തടങ്കൽ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ക്യാമ്പയിൻ ആരംഭിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് ആരോഗ്യ പ്രവർത്തകർ ഇതിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. “ഞാൻ ഒരു ‘അമ്മ’ ആയതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇത്രയും ദേഷ്യത്തോടെ ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുന്നത്,” അനിത പറഞ്ഞു.
പതിറ്റാണ്ടുകളായി അമ്മമാർ തങ്ങളുടെ സംഘടനാ ശേഷി ഉപയോഗിച്ച് കമ്മ്യൂണിറ്റികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. തോക്കുകൾക്ക് നിയന്ത്രണം വേണമെന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നത് അവരുടെ കുട്ടികൾ വെടിയേറ്റും അല്ലെങ്കിൽ സ്കൂളുകളിലെ വെടിവെപ്പ് പരിശീലനങ്ങൾ കണ്ടും വളരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. പോലീസ് ക്രൂരതയ്ക്കും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിനുമെതിരെ അവർ പോരാടുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർ പുറത്തുനിന്ന് പ്രതിഷേധിക്കുക മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഭരണതലത്തിൽ നിന്നും മാറ്റങ്ങൾക്കായി വാദിക്കുന്നു.
