ആണവായുധ ശേഷിയുള്ള ഒരു സൗദി അറേബ്യ, ഇറാനുമായുള്ള അധികാര സമവാക്യങ്ങളെ അടിമുടി മാറ്റിയെഴുതുന്നു. അതിനേക്കാൾ അപകടകരമായി, സാധാരണ രീതിയിൽ പോലും കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ള വിഭാഗീയ സംഘർഷങ്ങളിലേക്ക് ഈ കരാർ ഒരു ആണവ മാനം കൂടി കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
സൗദി-അമേരിക്കൻ ആണവ സഹകരണ കരാർ (ട്രംപിന്റെ നിലപാടുകളിലെ മാറ്റങ്ങളെ അതിജീവിച്ചാൽ) നിലവിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ക്രമത്തിന്റെ കാതലായ വൈരുധ്യങ്ങളെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത് — തന്ത്രപ്രധാനമായ പങ്കാളിത്തങ്ങളുടെ ബലഹീനതയും, വൻശക്തികളുടെ പരസ്പര മത്സരങ്ങൾക്കിടയിൽ മൂല്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വിദേശനയങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരവും ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു.
പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഈ കരാർ ലളിതമാണ്: ഇസ്രായേൽ-സൗദി ബന്ധം സാധാരണ നിലയിലാക്കുക, ഗൾഫിൽ അമേരിക്കൻ സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കുക, ഇറാന്റെ പ്രാദേശിക സ്വാധീനം തടയുക എന്നിവ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള വലിയൊരു പദ്ധതിയെന്ന നിലയിലാണ് അമേരിക്ക സൗദി അറേബ്യയ്ക്ക് സിവിലിയൻ ആണവ സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറുന്നത്. കാഴ്ചയിൽ കാര്യങ്ങൾ ഭംഗിയായി കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ‘വിഷൻ 2030’ (Vision 2030)-ലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ധന സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കലായാണ് സൗദി ഇതിനെ കാണുന്നത്. എന്നാൽ, യുറേനിയം സമ്പുഷ്ടീകരണത്തിലും പുനരുപയോഗത്തിലും നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആണവവ്യാപന നിരോധന നിയമങ്ങൾക്ക് വിധേയമായാണ് കരാറെന്ന് അമേരിക്ക വാദിക്കുന്നു.
എങ്കിലും, ഇതിന് പിന്നിലുള്ള യാഥാർത്ഥ്യം വ്യക്തവും ഏറെ ആശങ്കാജനകവുമാണ്. ഇതൊരു ആണവായുധ ശേഷിയുള്ള രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള പാതയാണ്.
