നേപ്പാളിലെ സമീപകാല പ്രളയങ്ങൾ ഹിമാലയത്തിലെ ഉരുകുന്ന ഹിമാപാളികളെ വീണ്ടും ചർച്ചാവിഷയമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ചൂടേറുന്ന ഹിമാലയത്തിൽ നിന്നുള്ള നാശനഷ്ടങ്ങൾ എപ്പോഴും വലിയ ദുരന്തങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ മാത്രമാകണമെന്നില്ല. ഹിമാപാളികൾ പിൻവാങ്ങുമ്പോഴും ജലവിതരണം അവതാളത്തിലാകുമ്പോഴും കൃഷി, വ്യവസായങ്ങൾ, നഗരങ്ങൾ, ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികൾ എന്നിവയെല്ലാം ആശ്രയിക്കുന്ന നദികളിലെ ജലനിരപ്പ് വ്യത്യാസപ്പെടുമ്പോഴും അത് സാമ്പത്തികമായ ഒരു പതുക്കെപ്പതുക്കെയുള്ള തകർച്ചയ്ക്കാണ് കാരണമാകുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ മൊത്ത ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ (GDP) അഞ്ചിലൊന്ന് ഭാഗത്തിലധികവും ഹിമാലയത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്ന് ഒരു പുതിയ റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

‘ഒരു സുസ്ഥിര ഹിമാലയം: അപകടസാധ്യതയുള്ള ഒരു പ്രദേശത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയും ഭാവിയിലെ സാമ്പത്തിക വളർച്ച ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുക’ (A resilient Himalaya: protecting a region at risk and securing future prosperity) എന്ന ഈ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കിയത് ആഗോള കൺസൾട്ടൻസിയായ സിസ്റ്റെമിക് (Systemiq), ഇന്റഗ്രേറ്റഡ് മൗണ്ടൻ ഇനിഷ്യേറ്റീവ് (Integrated Mountain Initiative) എന്നിവയുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെയാണ്. കൂടാതെ നേപ്പാളിലെ ഇന്റർനാഷണൽ സെന്റർ ഫോർ ഇന്റഗ്രേറ്റഡ് മൗണ്ടൻ ഡെവലപ്‌മെന്റ് (ICIMOD), ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ ജി.ബി പന്ത് നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഹിമാലയൻ എൻവയോൺമെന്റ് എന്നിവയുടെ പിന്തുണയും ഇതിനുണ്ടായിരുന്നു.

കൂടാതെ വിശദീകരണ വിഭാഗത്തിൽ വായിക്കാം | എന്താണ് ‘തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഹിമാപാളികൾ’ (Hanging Glaciers), എന്തുകൊണ്ടാണ് അവ ഇന്ത്യയ്ക്ക് വലിയ ഭീഷണിയാകുന്നത്?

ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക വർഷമായ FY24-ലെ ജി.ഡി.പിയുടെ 21.5% അല്ലെങ്കിൽ 64.8 ലക്ഷം കോടി രൂപ ഹിമാലയത്തെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത് എന്നാണ് ഈ റിപ്പോർട്ട് കണക്കാക്കുന്നത്. ഹിമാചൽ പ്രദേശിലെ ഐസ് ഉരുകിയൊലിച്ചുപോയാൽ ഇന്ത്യയുടെ ജി.ഡി.പിയുടെ 21.5% പൂർണ്ണമായും നശിച്ചുപോകും എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലമുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കല്ല ഇത്, മറിച്ച് ഹിമാലയത്തിലെ ജലത്തെ ആശ്രയിച്ചുള്ള സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അളവുകോലായാണ് ഈ കണക്കിനെ റിപ്പോർട്ട് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ നാശനഷ്ടങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ആഗോളതാപനം മൂലമാണെങ്കിലും, ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രാദേശിക മലിനീകരണ സ്രോതസ്സുകളിലേക്കും റിപ്പോർട്ട് വെളിച്ചം വീശുന്നുണ്ട്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഹിമാലയം ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പ്രധാനമാകുന്നത്?

ഹിമാപാളികൾ ജലത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക സംഭരണികളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവ വെള്ളം ഐസായി സൂക്ഷിക്കുകയും പ്രത്യേകിച്ചും വരൾച്ചയുള്ള മാസങ്ങളിൽ നദികളിലേക്ക് ജലം ഒഴുക്കിവിടുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ താപനില വർദ്ധിക്കുന്നത് ഐസ് ഉരുകുന്നതിന്റെ വേഗത കൂട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ അധിക ജലപ്രവാഹം അനന്തമായി തുടരാൻ കഴിയില്ല. ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ ഹിമാലയൻ നദീതടങ്ങൾ ‘പീക്ക് വാട്ടർ’ (Peak Water) ഘട്ടത്തിൽ എത്തും എന്നാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. അതായത് ഹിമാപാളികൾ ഉരുകി ജലം പരമാവധി അളവിലെത്തുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. അതിനുശേഷം ഐസിന്റെ അളവ് കുറയുന്നതനുസരിച്ച് നദികളിലെ ജലപ്രവാഹം കുറയാൻ തുടങ്ങും.

നിലവിലെ സ്ഥിതി തുടരുകയാണെങ്കിൽ, 2100 ആകുമ്പോഴേക്കും ഹിന്ദു കുഷ് ഹിമാലയത്തിലെ നിലവിലെ ഹിമാപാളികളുടെ 80% വരെ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഹിമാലയം സിന്ധു, ഗംഗ, ബ്രഹ്മപുത്ര നദീതടങ്ങളിലേക്ക് വെള്ളമെത്തിക്കുകയും അതുവഴി താഴെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ കൃഷിയെയും നഗരങ്ങളെയും വ്യവസായങ്ങളെയും താങ്ങിനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമാണ്.

“താഴേക്ക് അപകടങ്ങൾ വ്യാപിപ്പിക്കുന്ന അതേ നദികൾ തന്നെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ നിലനിർത്തുന്ന വെള്ളവും എത്തിക്കുന്നത്: ഇന്തോ-ഗംഗാ സമതലങ്ങളിലെ ഗോതമ്പും അരിയും, അസമിലെയും ബംഗാളിലെയും തേയില, വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികൾ, കീഴ്വഴക്കമുള്ള നഗരങ്ങളിലെ തീർത്ഥാടന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു,” റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു.

ജി.ഡി.പിയുടെ 20% കണക്കാക്കാൻ റിപ്പോർട്ട് ഉപയോഗിച്ച മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങൾ ഇവയാണ്: “(1) നേരിട്ടുള്ളവ: ഹിമാലയൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ മൊത്ത ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനം (GSDP); (2) പരോക്ഷമായവ: ഹിമാലയൻ നദികളെയും ഭൂഗർഭജലത്തെയും ആശ്രയിച്ചുള്ള താഴെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ കൃഷി, നിർമ്മാണം, ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികൾ, സേവനങ്ങൾ (മഴയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന ഉൽപ്പാദനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു); (3) അനുബന്ധ ഘട്ടങ്ങൾ: വിതരണ ശൃംഖലകളും (ഉദാഹരണത്തിന്, തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്തോ-ഗംഗാ സമതലങ്ങളിലേക്ക് വിൽക്കുന്ന ട്രാക്ടറുകൾ) വേതനച്ചെലവ് ഫലങ്ങളും (ഭക്ഷണത്തിനും സേവനങ്ങൾക്കും മറ്റും ചെലവഴിക്കുന്നത്).”

ഹിമാലയം ഇതിനടയിൽത്തന്നെ ഒരു പ്രധാന ദുരന്ത മേഖലയായി മാറിയിട്ടുണ്ടെന്നും റിപ്പോർട്ട് എടുത്തുപറയുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ആകെ ഭൂവിസ്തൃതിയുടെ 18% വരുന്നത് ഹിമാലയൻ മേഖലയിലാണ്, എന്നാൽ രാജ്യത്തെ ആകെ ദുരന്തങ്ങളിൽ 35% വും നടക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്. ദുരന്തങ്ങൾ ഭക്ഷണം, വെള്ളം എന്നിവയുടെ ലഭ്യതക്കുറവിന് കാരണമാകുകയും, വിതരണ ശൃംഖല തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും, ആളുകളെ മാറ്റിപ്പാർപ്പിക്കുകയും, സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇത് ഭാവിയിലെ സുസ്ഥിര വികസനത്തിനായി മാറ്റിവെക്കേണ്ട പണം ദുരന്ത നിവാരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് മാത്രം ചെലവഴിക്കാൻ ഇടയാക്കുന്ന ഒരു ചുറ്റുപാടിലേക്ക് കാര്യങ്ങളെ എത്തിക്കുന്നു.

കറുത്ത കാർബണും (Black Carbon) അതിന്റെ സ്വാധീനവും

അപൂർണ്ണമായ ദഹനം മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന കപ്പൽ പുകയും കരിയും അടങ്ങിയ കറുത്ത കാർബൺ (ബ്ലാക്ക് കാർബൺ) ഹിമാലയത്തിന് വലിയ ആഘാതമേൽപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, ഇത് വേഗത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സാധിക്കുമെന്നും റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

“ഹിമാലയത്തിലെ ഹിമാപാളികൾ ഉരുകുന്നതിന്റെ മൂന്നിലൊന്ന് ഭാഗത്തിനും കാരണം തെക്കേ ഏഷ്യയിലെ കറുത്ത കാർബണിന്റെ സാന്നിധ്യമാണെന്ന് സമീപകാല പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രധാനമായും ഇഷ്ടികക്കളങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മലിനീകരണമാണ് ഇതിൽ 32-42% വരെ കാരണം. അതിനാൽ ഇഷ്ടികക്കളങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പുക പുറന്തള്ളുന്നത് കുറയ്ക്കുന്നത് വഴി പ്രാദേശിക വായു മലിനീകരണവും ഹിമാലയത്തിലെ ഐസ് ഉരുകുന്നതും ഒരേസമയം തടയാൻ സാധിക്കും,” റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇഷ്ടിക നിർമ്മാണം ആധുനികവൽക്കരിക്കുന്നതിനും, മികച്ച രീതിയിലുള്ള കളിമൺ ചൂളകൾ നിലനിർത്തുന്നതിനും, മോശമായവ ഒഴിവാക്കുന്നതിനും, കട്ടകളുടെ ആവശ്യം കുറയ്ക്കുന്നതിനും സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഫണ്ട് രൂപീകരിക്കാൻ റിപ്പോർട്ട് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

കറുത്ത കാർബൺ ഉണ്ടാക്കുന്ന അപകടങ്ങളെ മറ്റ് വിദഗ്ധരും ശരിവെക്കുന്നുണ്ട്.

“കറുത്ത കാർബണിന് ഹിമാലയത്തിൽ യഥാർത്ഥവും വലുതുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കും. അത് മഞ്ഞിൽ പറ്റുമ്പോൾ അതിന്റെ ഉപരിതലം ഇരുണ്ടതായി മാറുകയും, സൂര്യപ്രകാശത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം അത് കൂടുതൽ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. വസന്തകാലത്ത് ഹിമാലയത്തിലുടനീളം ഈ പ്രതിഭാസം മൂലം ഉപരിതല താപനിലയിൽ 40 വാട്സ്/മീറ്റർ² വരെ വർദ്ധനവുണ്ടാകുന്നതായി മോഡലിംഗ് വ്യക്തമാക്കുന്നു,” ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫോർ ഗവേണൻസ് ആൻഡ് സസ്റ്റൈനബിൾ ഡെവലപ്‌മെന്റിന്റെ ഇന്ത്യയിലെ ശാഖയായ ഗേറ്റ്‌വേ റിസർച്ചിന്റെ പ്രസിഡന്റും ഡയറക്ടറുമായ നിമിഷ് സിംഗ് ‘ദി ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസിനോട്’ പറഞ്ഞു.

ഇഷ്ടികക്കളങ്ങൾ നന്നാക്കുന്നത് വഴി ഗുണങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും “ഇഷ്ടികക്കളങ്ങൾ മാത്രമാണ് എല്ലാത്തിന്റെയും കാരണമല്ല” എന്നും നിമിഷ് സിംഗ് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “ചൂളകൾ വഴക്കമുള്ളതാണ്. ഇന്ധനം കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായി കത്തുന്ന രീതിയിലേക്ക് (zigzag technology) ചൂളകളെ മാറ്റുന്നത് വഴി കറുത്ത കാർബണും മലിനീകരണ കണികകളും ഏകദേശം 70% വരെ കുറയ്ക്കാനും ഇന്ധന ഉപയോഗം 20-30% വരെ കുറയ്ക്കാനും സാധിക്കും. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ ഇത് നടപ്പിലാക്കുന്നത് എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയല്ല. പഞ്ചാബും ഹരിയാനയും സിഗ്‌സാഗ് ചൂളകളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും മാറിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഇഷ്ടിക നിർമ്മാതാക്കളായ ഉത്തർപ്രദേശ് ഇപ്പോഴും 56% മാത്രമാണ് പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുള്ളത്. രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പഴയ സാങ്കേതികവിദ്യയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്,” അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു.

എന്നിരുന്നാലും, “ചൂളകൾ, അടുപ്പുകൾ, ഗതാഗതം, വിള അവശിഷ്ടങ്ങൾ കത്തിക്കൽ എന്നിവ ഒറ്റപ്പെട്ട നിലയിലല്ല, മറിച്ച് വായുവിന്റെ ഗുണനിലവാരം കണക്കിലെടുത്ത് സമഗ്രമായി ഒന്നിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഇതിന് യഥാർത്ഥ പരിഹാരം കാണാൻ സാധിക്കൂ,” എന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.