നാഷണൽ ഫൗണ്ടേഷൻ ഫോർ അമേരിക്കൻ പോളിസിയുടെ (NFAP) സമീപകാല വിലയിരുത്തൽ അനുസരിച്ച്, യുഎസിൽ തൊഴിലധിഷ്ഠിത സ്ഥിരതാമസത്തിന് (ഗ്രീൻ കാർഡ്) അപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഇന്ത്യക്കാരായ ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യമുള്ള പ്രൊഫഷണലുകൾ ഏകദേശം 179 വർഷം വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. വാർഷിക പരിധികളും കർശനമായ രാജ്യാധിഷ്ഠിത നിയന്ത്രണങ്ങളും കാരണം, അമേരിക്കൻ ഇമിഗ്രേഷൻ സംവിധാനത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലതാമസം നേരിടുന്നത് ഇന്ത്യൻ അപേക്ഷകരാണ്.
വിസ കാറ്റഗറി താരതമ്യം: ഇന്ത്യ വേഴ്സസ് ചൈന
2025 ഡിസംബർ വരെ തൊഴിലധിഷ്ഠിത ഇമിഗ്രേഷൻ ബാക്ക് ലോഗ് അപേക്ഷകരുടെ എണ്ണം 1.2 ദശലക്ഷത്തിലധികമായി ഉയർന്നതായി റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഈ അപേക്ഷകരിൽ ഏകദേശം 1 ദശലക്ഷത്തോളം പേർ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്. അതായത് കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ആകെ തൊഴിലധിഷ്ഠിത അപേക്ഷകളിൽ 79 ശതമാനവും ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളികളും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുമാണ്.
ചൈന, ഫിലിപ്പീൻസ് തുടങ്ങിയ മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അപേക്ഷകരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ രാജ്യാധിഷ്ഠിത ക്വാട്ടകൾ ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളികൾക്ക് എത്രത്തോളം വലിയ ഭാരമാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്ന് NFAP വിശകലനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇബി-1 (EB-1) മുൻഗണനാ ജീവനക്കാരുടെ കാത്തിരിപ്പ് സമയം ചൈനീസ് പൗരന്മാർക്ക് ഏകദേശം 4 മുതൽ 5 വർഷം വരെയാണ് – ഇത് ഇന്ത്യക്ക് സമാനമാണ്. എന്നാൽ ഉയർന്ന ബിരുദമുള്ള പ്രൊഫഷണലുകളുടെ ഇബി-2 (EB-2) വിഭാഗത്തിൽ ചൈനയിൽ നിന്നുള്ളവർക്ക് 25 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ് കാലയളവും, ഇബി-3 (EB-3) വിദഗ്ദ്ധ തൊഴിലാളികളുടെ വിഭാഗത്തിൽ 7 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പുമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
“2026 ജനുവരിയിലോ അതിനുശേഷമോ ലേബർ സർട്ടിഫിക്കേഷൻ അപേക്ഷയോ തൊഴിലധിഷ്ഠിത ഇമിഗ്രന്റ് ഹർജിയോ സമർപ്പിച്ച ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യമുള്ള ഒരു വിദേശ പൗരന് ഗ്രീൻ കാർഡിനായി (സ്ഥിരതാമസം) തൊഴിലധിഷ്ഠിത രണ്ടാം മുൻഗണനയിൽ (EB-2) 179 വർഷവും, മൂന്നാം മുൻഗണനയിൽ (EB-3) 38 വർഷവും, ഒന്നാം മുൻഗണനയിൽ (EB-1) 5 വർഷവും കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം,” എന്ന് പുതിയ നാഷണൽ ഫൗണ്ടേഷൻ ഫോർ അമേരിക്കൻ പോളിസി റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു.
തൊഴിലധിഷ്ഠിത വിസയ്ക്കായി ഇന്ത്യക്കാർ ഏകദേശം രണ്ട് നൂറ്റാണ്ട് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് പിന്നിൽ രണ്ട് പ്രധാന നിയമനിർമ്മാണ തടസ്സങ്ങളാണ് തിങ്ക് ടാങ്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഒന്നാമത്തേത്, 1990-ൽ യുഎസ് കോൺഗ്രസ് നിശ്ചയിച്ച 140,000 വാർഷിക പരിധിയാണ്. ഓരോ സാമ്പത്തിക വർഷവും നൽകുന്ന തൊഴിലധിഷ്ഠിത ഗ്രീൻ കാർഡുകളുടെ രാജ്യവ്യാപകമായ പരിധിയാണിത്. പ്രധാന അപേക്ഷകരായ ജീവനക്കാരെയും അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെയും ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഈ ആകെ പരിധി. അതിനാൽ കമ്പനികൾ നൽകുന്ന സ്പോൺസർഷിപ്പുകളുടെ എണ്ണത്തിന് ആനുപാതികമായി വിസ നൽകാൻ ഈ പരിധി തീർത്തും അപര്യാപ്തമാണ്.
രണ്ടാമതായി, ആകെ ജനസംഖ്യ കണക്കിലെടുക്കാതെ ഓരോ രാജ്യത്തിനും ഒരേ ശതമാനം പരിധി നൽകണമെന്ന് അമേരിക്കൻ ഇമിഗ്രേഷൻ നിയമങ്ങൾ അനുശാസിക്കുന്നു. ഈ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഇന്ത്യ, ചൈന തുടങ്ങിയ വൻ ജനസംഖളുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്കും ലക്സംബർഗ്, ഐസ്ലൻഡ് തുടങ്ങിയ ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾക്കും ഒരേ എണ്ണം സ്ഥിരതാമസ സ്ലോട്ടുകളാണ് അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഇന്ത്യൻ ഇബി–2 കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന അപേക്ഷകളുടെ എണ്ണം എങ്ങനെ വർദ്ധിച്ചു
ക്യൂ എത്ര വേഗത്തിലാണ് വലുതായതെന്ന് ചരിത്രപരമായ ഗവൺമെന്റ് ഇമിഗ്രേഷൻ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. 2016-ൽ, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സിറ്റിസൺഷിപ്പ് ആൻഡ് ഇമിഗ്രേഷൻ സർവീസസ് (USCIS) ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളികളുടെ 47,601 ഇബി-2 അപേക്ഷകൾ അംഗീകരിച്ചു. ആശ്രിതരായ കുടുംബാംഗങ്ങളെക്കൂടി കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ ഇത് ഏകദേശം 98,594 വ്യക്തികളായിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ആ സാമ്പത്തിക വർഷം മുഴുവൻ വെറും 4,407 ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർക്ക് മാത്രമേ ഇബി-2 ഗ്രീൻ കാർഡുകൾ ലഭിച്ചുള്ളൂ എന്ന് NFAP റിപ്പോർട്ട് കുറിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, 90,000-ത്തിലധികം വരുന്ന പ്രധാന അപേക്ഷകരും അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളും 2016-ൽ മാത്രം നേരിട്ട് വെയ്റ്റിംഗ് ലിസ്റ്റിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് 2017-ലും 2018-ലും ഇതേ രീതി തുടർന്നു.
